2019: een nieuw jaar in Indonesië! 
Een nieuwsbrief over mensen die ons dierbaar zijn zoals Ani, ‘onze’ verpleegster en Ruben, ‘onze’ stagiair. Over mensen die we met jullie hulp hebben kunnen helpen. Een update over Palu, waar de aardbeving en tsunami nog steeds veel gevolgen hebben en nog meer leesvoer. Fijn dat jullie op deze wijze bij ons en ons werk betrokken willen zijn. 
Het leven in Sulawesi gaat weer verder. In januari regende het aan een stuk door in Makassar. Er waren grote overstromingen net buiten de stad waar we wonen. Meer dan 200 bewoners kwamen om omdat een dam werd opengezet en het land vervolgens helemaal overstroomde. Achter ons bedrijfje in het zuiden waren de rijstvelden niet meer te zien en leek het wel of we aan een groot meer grensden. Gelukkig is het weer wat beter geworden de laatste week!
Een keizersnede
Iedere dag worden er in Nederland veel keizersnedes uitgevoerd zonder dat dit tot grote medische problemen leidt. De verpleegster Ani, die onze kliniek in het zuiden van Sulawesi leidt is zwanger en had een afspraak om op 23 januari voor controle naar de verloskundige te gaan. Daar aangekomen bleek dat de baby te groot was en een normale geboorte onmogelijk. Ze werd meteen doorverwezen naar het ziekenhuis in het zuiden. Daar aangekomen bleek dat zij bloedarmoede had en voor dat de keizersnede zou worden uitgevoerd moest er bloed beschikbaar zijn. Zij heeft bloedgroep B+, wat veel voorkomt. Helaas bleek dat er in de hele omgeving geen bloed beschikbaar was.  Haar man nam laat in de avond het besluit naar Makassar te gaan om bij de bloedbanken eventueel bloed te kunnen kopen. Samen met hun twee dochtertjes vertrok hij op de motor en keerde om 03.00 in de nacht terug met een zak bloed. 

24 januari was het moment van de keizersnede. Ani wordt naar de operatiekamer gebracht en de keizersnede wordt uitgevoerd. Ik vraag nog of ik mee mag als ondersteuning voor Ani maar er worden geen andere mensen toegelaten. Zo komt na flink duw en trekwerk Lukas gezond ter wereld. Deze naam heb ik mogen geven, het betekent “brenger van het licht”. Over Ani is er geen nieuws, ze komt maar niet terug naar de zaal. Ik maak me er zorgen, hoe zou het met Ani zijn? Net na de middag komt ze terug in de ziekenzaal, spierwit en zonder enig teken van leven. Ze is niet aanspreekbaar en reageert nergens op. Er wordt zuurstof, een infuus en bloed aangesloten.

De uren daarna veranderde er niet veel aan de situatie, Ani werd kouder en kouder en de twee aanwezige zakken bloed waren snel leeg. Peter arriveert, hij schrikt van de toestand van Ani, maar ook van het ziekenhuis. Wat een drama, het is er vies, slecht onderhouden, en de apparatuur is roestig en oud. En Ani ligt daar maar, zonder enige reactie. We besluiten een aantal mensen op de hoogte te brengen van de situatie en te vragen voor Ani te bidden. Zo rond vier uur opent ze haar ogen en mompelt ze wat, er treedt verder herstel op. Maar Ani blijft pijn houden en de volgende dag gaat haar toestand sterk achteruit. Haar man en vader vragen naar overplaatsing naar Makassar, maar het ziekenhuis wil hier geen toestemming voor geven. Het ziekenhuis heeft medische fouten gemaakt en ze zijn bang dat dit uitkomt. Peter komt en gaat zich er mee bemoeien en er komt toestemming om naar Makassar te gaan.
Het 1e ziekenhuis heeft geen plaats en na veel gepraat wordt Ani daar niet opgenomen. Wat nu? 
Gelukkig hebben we veel relaties en nadat Peter een vriend belde bleek er wel plaats in een naastgelegen ziekenhuis in Makassar. De baby bleef achter bij een tante in het ziekenhuis in het zuiden. Ani had haar kindje nog maar een paar minuten vastgehouden.

Als je in Indonesië in het ziekenhuis ligt ben je afhankelijk van je familie voor je eten en drinken. Kunt u zich voorstellen in zo’n ziekenhuis te moeten liggen als je ernstig ziek bent? Na een week infuus en medicijnen werd Ani ontslagen uit het ziekenhuis, tot nu toe kan ze geen vast voedsel verdragen en eet ze pap en wat vruchten. Ani is weer thuis en zij lijkt langzaam weer te herstellen. Met Lukas gaat het prima, hij is sterk en groeit gezond op.

Het ziekenhuis in Takalar
Waar zijn we verder nog mee bezig?
Ondertussen bezoeken we veel mensen thuis om te bemoedigen en om zilvervliesrijst uit te delen. We leren de bewoners om witte rijst met zilvervliesrijst te mengen, dit is gezonder voor ze. De bewoners kunnen geen zilvervliesrijst kopen dit is te duur.
Deze mevrouw heeft polio en is erg zwak.
In de kokosnootfabriek wordt nog steeds hard gewerkt. Er worden kommen en lampjes gemaakt van de schil van de kokosnoten. De werknemers zijn nog elke dag dankbaar dat ze bij ons mogen werken. Ook hebben we onze vergunning binnen om kokosolie te versturen naar Nederland. Peter is druk bezig om alle documenten te regelen zodat het daadwerkelijk gestuurd kan worden.

Sinds begin dit jaar loopt Ruben stage bij ons in het zuiden. Hij is een student van STT Jaffray, waar Peter ook lesgeeft. Hij blijft zes maanden bij ons stage lopen. Hij is heel goed in het maken van contacten met de lokale bevolking. Hij geeft les op een middelbare school en is gestart met een zondagsschool bij de kleine kerk waar we bij zijn betrokken.

Ruben met gitaar, thuis bij een van de medewerkers van ons bedrijfje
Boek “Bisnis sebagai sebuah misi”
Peter heeft een boek geschreven over Business en Missie voor de universiteit in Makassar. Het boek heeft twee doelstellingen: Ten eerste, leren aan studenten, hoe zij meer ondernemersvaardigheden kunnen ontwikkelen om een bedrijf of een stichting op een bijbels verantwoorde manier te leiden. Ten tweede kan dit boek door ondernemers en managers van een bedrijf worden gebruikt als een leidraad hoe zij een bedrijf op een bijbels verantwoorde manier kunnen beheren en leiden.
 
Een voorbeeld van een bedrijf dat in dit boek wordt gebruikt, laat zien hoe een bedrijf met mensen contact kan maken en zo de gemeenschap betrekken bij het bedrijf. Het uiteindelijke doel is om meer impact te ontwikkelen in een gemeenschap, door een onderneming of stichting te starten vanuit het lokale potentieel dat al rondom hen aanwezig is. Vanaf eind februari is het boek verkrijgbaar in Indonesia.
 
Op de Universiteit zijn ze er erg blij mee, hieronder zien jullie de omslag:
Project rolstoel
Vanuit een kerstviering voor ouderen kregen we geld om drie rolstoelen te kopen. Op de foto zien jullie Peter met een mevrouw die al vier jaar niet meer buiten was geweest. Met de rolstoel kan zij weer naar buiten, maar ook zichzelf verplaatsen in het huis waar zij woont.
Palu 
We hebben Palu bezocht om eens te kijken wat er al is opgebouwd, om mensen te bemoedigen en hoe het opgehaalde geld vanuit Nederland is besteed. Een van de projecten die we met Nederlands geld wordt gesteund is een gaarkeuken bij een kerk in Palu. Drie tot vier keer per week wordt door 20 mensen van de kerk nasi gekookt voor zo’n kleine 1000 mensen.
Anne-Marie vroeg aan de vrouw van de voorganger waarom ze dit doen? Ze vertelde dat ze is gered van de Tsunami door gebed, ze heeft de enorme golf op haar af zien komen en kon met haar auto vol met mensen snel omkeren. Op dat moment leek het of de golf langzamer bewoog. Maar terwijl ze achterom keek, zag ze veel mensen verdrinken en hoorde ze hen schreeuwen. Ze wil haar dankbaarheid uiten en de medemens helpen die hun huizen en familieleden zijn kwijt geraakt. Veel mensen leven nog steeds in tenten. Er is geen geld om eten te kopen. Door schaarse zijn alle prijzen in Palu sterk gestegen en valt het voor de mensen niet mee om dagelijks eten te kunnen bereiden.
Als het eten klaar is en per portie is ingepakt rijden we mee naar de tentenkampen en mogen wij ook mee helpen uit te delen en zien we de hongerige mensen dankbaar het voedsel en het water aannemen. Mensen die ieder hun eigen verhaal hebben en vertellen wat ze hebben meegemaakt. Wat een dankbare glimlach krijgen we van deze mensen.
Een ander project dat we bezochten is het bezoeken van een school. Hier mogen we de kinderen met een lesprogramma (Anak-Sehat) leren over hoe om te gaan met hygiëne en gezondheid. Ze krijgen allemaal een rugtas, hierin zit zeep, tandenborstel, pakje melk, wat gezonde voeding etc. Wat een dankbare gezichtjes zien we. Heel trots lopen de kinderen met hun rugtassen naar hun tent en laten ze het hun familie zien.

Het schoolplein met het programma Anak-Sehat.

De ravage in Palu, bijna 5 maanden na de ramp.
Van de penningmeester
We zijn dankbaar dat ook in 2018 de leefkosten voor Peter en Anne-Marie door u bij elkaar zijn gebracht. Het zorgt er voor dat zij hun handen vrij hebben om hun belangrijke en betekenisvolle werk te doen. We zoeken nieuwe donateurs omdat er altijd mensen zijn die na één of enkele jaren stoppen met hun periodieke bijdrage. Mogen Peter en Anne-Marie ook in 2019 op uw steun rekenen? Ik wil dit werk steunen

Gebedspunten
Bid voor Ruben, dat hij veilig zijn stage kan doen.Bid voor verder herstel voor Ani. Bid voor ons, het leven is heftig en er gebeurt zoveel. Bid voor verdere opbouw van Palu. Bid voor zoveel zieke mensen in het zuiden, er heerst o.a. polio, tbc en suikerziekte.

Dankpunten
Dankt u mee voor: Voor onze overvloed en energie om alles op te pakken.Voor de dankbare werkers in de fabriek.Dat er plaats was in het ziekenhuis in Makassar voor Ani.Voor Lukas dat hij veilig ter wereld kwam en hij goed groeit.Dat we de mensen in Palu mochten bemoedigen.